Ale żeby przeżyć, uruchamiają coś, co można nazwać systemem zabezpieczającym… który staje się MECHANIZMEM ODDZIELAJĄCYM OD BÓLU.

I choć jest to inteligentna, szybka i skuteczna reakcja, to niestety ŚWIADOMĄ DECYZJĄ JUŻ NIE JEST i są tego konsekwencje.

Ból z pewnością nie chce krzywdzić. BÓL CHCE PRZYWRACAĆ KONTAKT.

Ale gdy jest ignorowany, wtedy się pogłębia. Gdy jest tłumiony, przenosi się w inne miejsca… do ciała, do połączeń międzyludzkich, do snów i natrętnych myśli. Kiedy nie zostaje usłyszany, zamienia się w napięcie, chorobę albo wewnętrzne zamrożenie. Natomiast gdy zostaje przyjęty z uwagą i przytomnością, zaczyna mięknąć, przestaje krzyczeć.

Ból to często pierwszy język, jakim przemawia do nas nasze prawdziwe JA… by nas sprowadzić z powrotem do siebie!

Gdy przydarza się coś strasznego… pierwszym etapem jest ODRĘTWIENIE.

Potem ZAPRZECZENIE.

Następnie ZRACJONALIZOWANIE… WYPARCIE… OBOJĘTNOŚĆ.

A nawet IRONIA.

I na koniec dochodzą CODZIENNE STRATEGIE PRZETRWANIA, które człowiek wykształca, by poradzić sobie z trudnymi emocjami, stresem, napięciem i lękiem.

Mogą to być konkretne zachowania, sposoby myślenia albo unikania… które kiedyś pomagały przetrwać trudną sytuację, np. w dzieciństwie… a dziś działają jak wciąż aktywna tarcza ochronna. Są to mechanizmy unikania emocji, kontrolowania otoczenia, tłumienia potrzeb, perfekcjonizmu, ciągłego analizowania, kompulsywnego jedzenia.

Jest tym także potrzeba kontroli, relacje oparte na uzależnieniu, nadmierna potrzeba pomagania innym, dystansowanie się od bliskości, pracoholizm, obwinianie siebie lub innych.

Są to formy adaptacji, które choć miały chronić, to każdy z tych mechanizmów pełni określoną funkcję…

I STOI… POMIĘDZY OSOBĄ, A JEJ BÓLEM.

Im trudniejsze doświadczenie, tym więcej poziomów ochronnych powstaje. Jest ich czasem tak wiele, że sam KONTAKT Z WŁASNYM WNĘTRZEM STAJE SIĘ NIEMOŻLIWY!

I taka osoba nie tylko już nie czuje cierpienia… PRZESTAJE TEŻ CZUĆ SIEBIE!

W efekcie zaczyna żyć jakby obok siebie. Reaguje automatycznie. Szuka ukojenia w świecie zewnętrznym, nie zdając sobie sprawy, że wszystko, co próbuje ukoić… DZIEJE SIĘ GŁĘBOKO W NIEJ, NA POZIOMACH, DO KTÓRYCH DAWNO UTRACIŁA DOSTĘP.

Te warstwy ochronne powstały po coś… ICH INTENCJĄ BYŁO PRZETRWANIE KOSZMARU.

Problem zaczyna się wtedy, gdy te warstwy ochronne nie zostają rozpoznane, rozpuszczone i zaczynają służyć nie tylko w chwili kryzysu… ALE PRZEZ CAŁE ŻYCIE… Zamykając takiej osobie dostęp do prawdy względem siebie, do umiejętności jej wyrażania i do budowania bliskości, autentycznego odczuwania, a nawet dobrego stanu zdrowia. Bo pomimo, że coś zostało wyparte z poziomu świadomości, to CIAŁO NIGDY NIE ZAPOMINA… 

I gdy emocje już nie mają się gdzie pomieścić i brakuje zgody na ich przepływ…

NAPIĘCIE ZACZYNA OSADZAĆ SIĘ W TKANKACH. POWSTAJĄ ZAPISY KOMÓRKOWE.

ODDECH SIĘ SPŁYCA.

SYSTEM NERWOWY SIĘ ZAŁAMUJE.

SERCE ZAMYKA.

I UKŁAD ODPORNOŚCIOWY SŁABNIE.

Na dłuższą metę brak kontaktu z własnym wnętrzem ma bardzo konkretne skutki, także biologiczne.

Powrót do siebie będzie wymagać ogromnych pokładów cierpliwości…

Konsekwentnej pracy własnej nad sobą. Delikatności. Czułości. Uważności. I odwagi, by zobaczyć każdą z tych warstw, jako ŚLAD HISTORII, KTÓRĄ KIEDYŚ TRZEBA BYŁO PRZETRWAĆ.

Każda z emocji może zostać rozpoznana, zrozumiana i w odpowiednim czasie rozluźniona, poprzez OBECNOŚĆ I ŚWIADOMY KONTAKT Z TYM, CO W CIELE ZAMROŻONE, SPIĘTE, ZAPOMNIANE. Nigdy przez walkę.

Jest to proces zazwyczaj długi, złożony i wymagający powrotów oraz przerw. Ale najważniejsze, że możliwy!

Pod każdą z tych warstw wciąż istnieje coś, co czeka… na SPOTKANIE.

Jeśli czujesz, że coś w Tobie woła o więcej przestrzeni, usiądź bliżej siebie… Zobacz w sobie to wystraszone dziecko. Zbliż się po mału… bez nacisku…

I pobądź z nim w ciszy. W zatrzymaniu. W spokojnym, zrównoważonym oddechu.

W zaufaniu… I bez planu.

Twoje wnętrze najbardziej potrzebuje TWOJEJ CZUŁEJ OBECNOŚCI 🧡